Üniversitemizin Rektörü Prof.Dr. Bektaş AÇIKGÖZ oLup yardımcıLarı ise Prof.Dr. Burhanettin UYSAL ve Prof.Dr. Hüseyin YURTSEVER ‘dir..

Rektör ve Rektör yardımcıLarımızın şimdiye kadar göstermiş oldukları başarılarının Karabük üniversitesinde devam etmesini diLiyoruz…

Karabük Üniversitesi Akademik BirimLer
- Karabük Teknik Eğitim Fakültesi
- Safranbolu Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi
- Fen Edebiyat Fakültesi (Sitesi Yapım Aşamasında)
- Mühendislik Fakültesi (Sitesi Yapım Aşamasında)
- Karabük Meslek Yüksekokulu
- Safranbolu Meslek Yüksekokulu

Karabük Üniversitesi iLetişim BilgiLeri
Karabük Üniversitesi
100. Yıl Mah. Balıklar Kayası Mevki
KARABÜK
Telefon : 0 370 433 33 06
Fax : 0 370 433 82 04

Karabük üniversitesinde eğitim aLacak oLan öğrenci arkadaşLara şimdiden başarıLar..

Kaynak: http://www.karabukrehberi.com/icerik.php?id=393компютри втора употреба

EskiPazar ilçemiz Hakkında Genel BilgiLer İDARİ YAPI
Eskipazar ilçe merkezi 5 Mahalle Muhtarlığı ve Merkez Belediyesinden teşekkül etmiştir. Köylerde ise toplam 171 yerleşim ünitesine ulaşan 49 Köy Muhtarlığı vardır. Yerleşim birimlerinin oldukça dağınık olması hizmetleri olumsuz etkileyen bir unsurdur. Birkaç mahalleden oluşan köyler ve her mahallesinde 15-20 hane bulunan köylerde fiilen her mahallede sadece 3-5 hane oturmaktadır. Bu durum hem köylere hizmeti olumsuz etkilemekte, hem de şehirlere düzensiz göç çarpık kentleşmeye neden olmaktadır. Geleneklerimizin yaşatıldığı en önemli alanlarda biri olan köylerimizin fiilen boşalmasının bir olumuz yönü de kültür erozyonuna yer almasıdır. Köylerimizin Merkez Köyler Projesi Kapsamında toplulaştırılmasında bütün bu yönlerdeki olumsuzlukları önleyici fayda mülahaza edilmektedir. İlçe 1995 yılına kadar Çankırı İline bağlı olarak kalmış, daha sonra 06.06.1995 gün ve 22305 Sayılı Resmi Gazete’de yayınlanın 550 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile İl yapılan Karabük İl’ine bağlanmıştır. Çankırı İl’ine bağlı İlçe iken, kendisine bağlı olan, köyleri yeni düzenlemeden sonra da Eskipazar İlçesine kalmıştır. İlçe ile diğer İlçe köyleri arasında da sınır ihtilafı yoktur. İlçe ile diğer köyler arasında ayrılma ve katılma talepleri bulunmamaktadır. Belediye ile köyler arasında da sınır ihtilafı yoktur. Yerleşim ünitelerindeki nüfus azlığı ve ulaşım zorluğu, hizmetlerin götürülmesinde aksamalara yol açmaktadır. Arazilerin dağlık ve engebeli oluşu nedeniyle yerleşim üniteleri de dağınıktır. İlçe ve köylerin mahalle durumları aşağıya çıkartılmıştır. İlçenin resmi kuruluşları merkezi idarenin taşra örgütlenmesine uygun olarak kurulmuştur. İlçe halkı karakteristik İç Anadolu insanının özelliklerini taşımaktadır. İnançlarına bağlıdır. Yerleşim ünitelerinin dağınık olması, hizmetlerin tam ve etkin bir şekilde götürülmesini engellemektedir.

COĞRAFİ YAPI
Eskipazar, Karadeniz bölgesinin Batı Karadeniz bölümü içerisinde yer alır. Doğuda Çankırı iline bağlı olan ilçe İl’in Kuzeybatısında yer alır. İlçenin doğusunda Çerkeş, Kuzey Doğusunda Ovacık, Batıda Bolu’nun Mengen, Güneyde Gerede, Kuzeyde de Zonguldak’ın Karabük ve Devrek ilçeleri ile sınırlıdır. Yüzölçümü 696 Km karedir. İlçenin köylerinden bir kısmı Elemen dağından çıkarak doğu ve kuzey yönüne çıkan Eskipazar çayı adındaki derenin iki kenarında toplanmıştır. Bu vadideki arazi dar fakat verimlidir. Sebze ve meyve yetiştiriciliğine elverişlidir. Bunlar ilçenin sulak köyleridir. İlçenin Karabük yolu DDY uzantısı üzerinde bulunan Eskipazar çayının suladığı ve dere diye adlandırılan sahası iklim bakımından en sıcak yeridir. Burası iki tarafı dağlarla çevrili vadidir. İlçede Karadeniz ikliminin karasallaşma nedeniyle biraz sertleşmiş hali görülür. İlçe arazisi batıdaki Meğri dağının doğuya Eskipazar çayı vadisine dönük dik meyilli ormanla kaplı sırtlar ile doğuya Gerede Çayının büyük bir kavisle Batı-Doğu yönünden Doğu-Batı yönüne dönerek Soğanlı Çayını adını aldığı meyilli geniş düzlükler, tatlı meyiller ve yamaçlar, sırtlardan oluşmaktadır. Eskipazar’ın doğusunda yer alan Ovacık-Çerkeş sınırına kadar uzanan bu sınıra Sırt adı verilir. Bu yörede karasal iklim hüküm sürür. Karadeniz ikliminin ılıklığı ve yağışı buraya pek uzanamaz. Kışlar sert geçer. Eskipazar’ın Aslanlar dan başlayarak bu iklim kendini hissettirir. Eskipazar’ın çayı vadisinde Karabük tarafında kar yokken sırt karla kaplıdır. Sıcaklık farkı bir hayli fazladır. Eskipazar’ın doğal yapı ve iklim bakımından üç bölgeye ayırmak mümkündür.
Karadeniz ikliminin hüküm sürdüğü ılık, yağışlı yöresi Eskipazar’ın Kuzeydoğusunda Karabük’ün sınırlarından başlayan, Karadeniz Bölgesinin güneyinde yer alan Hanköy’den başlayarak Deresamail, Başpunar, Karahasanlar, Köyceğiz, Ova, Haslı, Kıranköy, Kapucular, Eskipazar, Çaylı, Hamazlar, Büyükyayalar, Yazıboy köylerinin bulunduğu Eskipazar çayı vadisindeki köyler (Dereyöresi).
Karasal iklimin hüküm sürdüğü Aslanlar’dan başlayarak yükselen doğuda Çömlekçiler, Söbüçimen’e kadar uzanan Çerkeş-Ovacık sınırına varan sırt yöresi.
Eskipazar’ın batısında yer alan yüksek orman köyleri Adiller, Hasanlar, Yalakkuz, Kulat gibi yüksek orman köyleri Eskipazar Merkezinin denizden yüksekliği 710 metredir.
DAĞLAR
Eskipazar, Bolu Köroğlu ormanlık dağlarının Eskipazar’ın batısında Eleman Meğri dağları adı ile Eskipazar’ın batısında yeşillikler yükselir. Eskipazar’ın güneyinde Eskipazar çayına paralel olarak sıra dağ şeklinde Şerafettinler dağları vardır. Bu dağlar ormanlıktır. Ozan deresi bu ormanı keser bu dağlar Eskipazar’ın Güneydoğusundaki kurban tepesine kadar uzanır. Eskipazar’ın Güneyinde alçak dağlar, seyrek meşeliklere rastlanır. Eskipazar’ın Kuzeybatısında yer alan Dede tepesi, Hodulca dağı, (Bu dağın tepesi Eskipazar’ın en yüksek yeridir. 1700 m) mevcuttur. Yılın ilk karı buraya düşer. Hanköy doğusundaki sıra dağlar ise Karatepe dağlarıdır. Burada orman bulunmaktadır. Doğusunda Gerede çayına, Doğu ve Batı yönünden paralel olarak uzanan Çit ormanlarının uzantısında Kuzuören dağı yer almaktadır. Eskipazarın doğusunda en yüksek tepesi Dikmen tepesidir. Yükseltisi 1650 metredir.Bu sıra dağlar Çerkeş karayolu ve Çerkeş çayı tarafından kesintiye uğrar. Hamamlı’nın güneyindeki Soğanlı çayına paralel ve dik yamaçlı olarak uzanır. Bu kesimde ağaç pek yoktur. Buraya da Kısaç dağları adı verilir.
OVALAR
İlçenin doğusunda Gerede ve Çerkeş çayının iki kolu arasında Hamamlı, Bayındır, Sadeyaka ovaları uzanmaktadır. Bu ovanın bir kısmı çayır (otlak) bazı kısımları sulaktır. Ovacık ve Çerkeş sınırına doğru gittikçe yükselen meyilli yaylalar yer almaktadır. Bölükören, Yeşiller, Kapaklı, Söbüçimen gibi ilçenin Karabük Gerede karayolu ve batısında yer alan Keçeler-İmanlar ovası, İlçenin Kuzeydoğusunda Tamuşlar yüksek ovası yer almaktadır. Eskipazar çayının geçtiği batıda Hamzalar, Çaylı, Büyükyayalar, Eskipazar, Kuzeyde Kıranköy, Ova, Köyceğiz, Karahasanlar, Deresamail, Hanköy vadisi verimlidir. Sıcak olduğundan sebze-meyve yetiştirilir. Batıda Yalakkuz orman içerisinde küçük bir ovadır. Güneyinde, Şerafettinler, Batısında Adiller, Yürecik, Hasanlar, Kulak yaylaları yer almaktadır.
AKARSULAR
Eskipazar’ın güneyinde Gerede yakınlarında Bulduk, Bayındır, Hamamlı Köyü topraklarından geçen Gerede çayı, Çerkeş’den gelen Çerkeş çayı, bu iki kol Hamamlı köyünün batısında birleşerek Soğanlı Çayı adını alır. Doğu yönüne çıkar. Filyos çayına birleşerek Karadeniz’e dökülür. Burada tatlı su balığı bulunmaktadır. Eskipazar’ın batısında Eleman dağından çıkan Eskipazar Çayı da Batı-Doğu yönünde çıkarak Soğanlı Çayına Karabük yakınlarında katılır.
BİTKİ ÖRTÜSÜ
Önceden de belirttiğimiz gibi Eskipazar üç kısma ayrılır. Bozkır bitki örtüsü ilçenin doğusu (Sırt tarafı) Karadeniz’in iç kesimleri etkisi altında bulunan alçak kısım meşelik ve küçük bodur ağaçlarla kaplıdır. (Üçevler-Yörük) Eskipazar’ın batısında yer alan yüksek kısımları ise ormanlarla kaplıdır. Kuzey ve Kuzeybatısında yüksek kısımlar ormanlıktır.
ORMANLAR
Eskipazar Orman İşletme Müdürlüğüne Çetikören, Kullidere, Eğriova, Eleman ve Kurtça ormanları olarak dört bölgeden ibarettir. Eskipazar Orman İşletme Müdürlüğüne bağlı 18.743 hektar orman vardır. Buna Yalakkuz ormanları dahil değildir. Ormandaki ağaç türleri Karaağaç, Sarıçam, Köknar, Kayın ve Meşe ağaçları bulunmaktadır. Yine bu ormanlara Eskipazar’ın Güneydoğusunda Bulduk ve Kuzuören ormanları dahil değildir. Bu da gözönüne alınınca Eskipazar’ın Güney, Kuzey ve Batıdan üç tarafı ormanlarla çevrili ve orman bakımından zengin bir ilçedir. İlçesin Güneydoğusunda Çit ormanları uzantısı Kuzuören, Bulduk köylerine kadar uzanır. Kuzeydoğusunda Hanköy’ün yüksekleri, Doğancılar’ın yüksekleri ormanlarla kaplıdır. Eskipazar Çankırı İli’nin en yeşillik ve ormanı en çok olan ilçesidir. Yalakkuz, Çetikören, Karatepe, Keltepe, Çit ormanları, Elaman dağları en çok orman olan yöresidir. İlçede mevcut orman potansiyelini değerlendirmek için Eskipazar Orman İşletme Müdürlüğü kurulmuştur. İşletmeye bağlı iki şeflik mevcut olup, İşletme Ankara Bölge Müdürlüğüne bağlıdır.
MADENLER VE DOĞAL ZENGİNLİKLER
Eskipazar’ın doğal zenginliklerinin başında orman gelmektedir. Yalakkuz ormanları ve Kuzuören Bulduk ormanlarını katmadan ormanları 18.743 Hektardır.
Traverten taş ocakları bakımından çok zengindir. Şerafettinler, Çaylı ve Hamzalar sınırları içerisinde bulunan traverten taşları Türkiye’nin her tarafına gönderilmektedir. Anıtkabir ve T.B.M.M. bu taşlardan yapılmıştır. İşletmeciliği özel sektör tarafından yapılmaktadır. Yılın yaklaşık 8 ayı üretim yapılmaktadır.
Kum ocakları: Gerede ve Çerkeş çayının geçtiği Hamamlı ve Bayındır da bulunmaktadır. İnşata çok elverişli ve çok zengindir.
Kireç taşı zaten çoktur. İki adet kireç fırını yapılmış fakat istenilen şekilde işletilmediğinden bu potansiyel zenginlik bekletilmektedir.
Hanköy’de tuğla toprağı bulunmaktadır. Buralarda tuğla yapılmaktadır. Modern işletmeciliğe geçildiği taktirde ekonomiye katkısı büyük olacaktır.
Sarı traverten: Çaylı ve Kaya mevkiinden, çıkmaktadır.
Kahverengi traverten: Kabaarmut, Hamzalar, Yazıkavak ve Keçeler Mahallesi ve Tamuşlar köyü mevkiinden çıkarılmaktadır.
Yeşil mermer: Hamzalardan çıkarılmaktadır. Bu mermer çok kıymetli olup, Ortadoğu ve Arabistan’a ihraç edilmektedir.
Dolamit Taşı: Aslanlardan çıkmaktadır.
Köseler Taşı: Kulat köyünden çıkmaktadır.
Demir Çelik Sanayiinde, porselen yapımında kullanılan manyezit madeni Hamamlıdan çıkarılmaktadır.

Kaynak: http://www.karabukrehberi.com/icerik.php?id=367

Safranbolumuzu Tarihi,Coğrafyası,Kültürü ve Ekonomisi
Safranbolu, Karabük ilinin en büyük ve gelişmiş ilçesidir. Konumu yaklaşık olarak Ankara’nın 200 km kuzeyinde ve Karadeniz’in 100 km güneyindedir. Karabük ilçe merkezinin de 9 km kuzeyinde bulunmaktadır.

Klasik Osmanlı kent mimarisini yansıtan tarihî evleri ile ünlü olan şehir, bu özelliği sayesinde 17 Aralık 1994 tarihinden beri Türkiye’de Dünya Miras Listesi’nde yer alan 9 kültürel varlıkdan biridir ve turistik ilgi çekmektedir. Safranbolu ismini, bölgede yetişen ve nadir bir bitki olan safrandan alır.

Safranbolu coğrafi konumu nedeniyle tarih boyunca idari ve ticari bir merkez olmuştur. 2000 nüfus sayımına göre nüfusu 47.257′dir.

Tarihte Paflagonya olarak adlandırılan bölgede bulunur ve birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Türkler tarafından kesin olarak alınışı 1196 yılındadır. Osmanlı zamanında 17. yüzyılda İstanbul-Sinop yolu üzerinde olması nedeniyle tarihteki en önemli dönemini yaşamıştır.

2002′de kurulan Karabük Üniversitesi’ne bağlı Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi ve Safranbolu Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır.

SafranBolu’da Tarih

Şehir eski çağlarda Homeros’un İlyada destanında geçen Paflagonya bölgesinde yer almaktadır ve bilinen tarihi M.Ö. 3000 yıllarına kadar gider. M.Ö. 3000 ve 4000 tarihli tümülüsler, Safranbolu’nun insan yerleşimi açısından uzun bir tarihî olduğunu göstermektedir. Şehir Flaviopolis, Theodoropolis, Hadrianopolis, Germia ve Dadibra (Dadybra) gibi antik kasabalarla yorumlanmıştır. Bölgedeki bilinen ilk medeniyetler Hititlerin komşuları olan Gaspalar ve Zalpalardır. Bölgede sırası ile Hititler, Frigler, dolaylı yoldan Lidyalılar, Persler, Helenistik Krallıklar (Pondlar), Romalılar (Bizans), Selçuklular, Çobanoğulları, Candaroğulları ve Osmanlılar egemenlik kurmuşlardır.

Şehir Selçuklular tarafından fethedildiğinde adı Dadibra idi. Safranbolu, Selçuklu Sultanı II. Kılıç Arslan’ın oğlu Muhiddin Mesut Şah tarafından 1196 tarihinde Türklerin eline geçmiştir. Muhiddin Mesut Şah, Yunanlı-Bizanslı nüfusa savaşmadan teslim olmaları durumunda hayatlarını koruyacağına söz vermiş fakat kayıtlara göre şehir savaşla ele geçirilmiştir. Hristiyanlara ne olduğu hakkında bir bilgi yoktur. 1213-1280 tarihleri arasında Çobanoğulları, 1326-1354 tarihleri arasında Candaroğulları ve 1423 yılından sonra da Osmanlı Devleti’nin elinde bulunmuştur. Şu anki Kıranköy bölgesinde, Yunanlı topluluk bulunmaktaydı. Burası daha sonra merkez Yunan mahallesi olmuş ve 1923′deki nüfus değişimi bu bölgede gerçekleşmiştir.

Selçukluların idaresinde şehrin adı Zalifre olmuştur ve Sinop - Kastamonu - Safranbolu - Gerede - Söğüt uç bölgesi durumuna gelmiştir. Sonraki yıllarda şehir Türkmenler ve Bizanslılar arasında birkaç defa el değiştirmiştir. 1213 ile 1280 yılları arasında kasabayı, Anadolu Selçuklu Devleti’nin uç beyliği durumundaki Kastamonu ve Sinop bölgesine yerleşmiş olan Çobanoğulları Beyliği yönetmiştir. Daha sonra Çobanoğuları Moğol İlhanlılar’a vergi vermeye başlamıştır.

1326′da Candaroğulu Süleyman Paşa şehri ele geçirmiştir. 1332′de Kastamonu’ya gitmekte olan İbn Battuta ve Kastamonu paşasının oğlu vali Ali Bey ile görüşmüştür. İbn Battuta’ya göre geldiğinde, Hanefi ögretisini öğretmekte olan bir medrese bulunmaktaydı. Candaroğulları dönemiyle bölgede İslami mimari hareketlenmiştir, bu dönemde Gazi Süleyman Paşa Camii kullanılmaktaydı. Ayrıca eski bir Bizans kilisesi, iki hamam ve çeşitli çeşmeler bulunmaktaydı. Diğer benzer bir İslami yapılanma ancak 17. yüzyılda olacaktır.

Safranbolu 14. yüzyılın ortalarında ilk defa Osmanlı kontrolüne geçmiştir ve bu tarihten 1416′da tamamen fethedilene kadar Osmanlı Devleti ile Candaroğulları arasında bir sınır bölgesi olmuştur. Bölgeye Osmanlılar Yörükan-i Taraklı olarak bilinen çok sayıda Türkmen göçebeyi yerleştirmeye çalışmıştır ve şehrin ismi bu dönemden sonra Taraklı Borglu veya kısaca Borglu ve Borlu olarak adlandırılmıştır. 18. yüzyılın ortalarında Zağfiran Borlu kullanılmaya başlanmıştır ve daha sonra 19. yüzyılın ortasında kısa bir süre için Zağfiran Benderli kullanılmıştır fakat 19. yüzyılın son çeyreğinde Zağfiran Bolu olarak değişmiştir.[5][6] En son olarak ise Zafranbolu ve daha sonra Safranbolu şekline dönüşmüştür.

Osmanlı Devleti zamanında özellikle 17. yüzyılda İstanbul-Sinop kervan yolu üzerinde konaklama merkezi olmasıyla kültürel ve ekonomik olarak en yüksek düzeyine ulaşmıştır. Aynı devirde Osmanlı sarayı ve devlet adamları şehre önemli eserler katmıştır.

18. yüzyıldan başlayarak, III. Selim ve II. Mahmud dönemlerinde de devam eden ve 1850′den sonra artan İstanbul’a olan belgelenmiş göç ile Safranbolulular sarayda etkili olmaya başlamışlardır. Göçmenlerin çoğunluğu fırıncılık veya denizcilik yapmaktaydılar. Xavier de Planhol’a göre 1860′dan başlayarak Safranbolulular İstanbul’da fırıncılık konusunda tekel kurmuşlardı ve fırınlarda çalışan yaklaşık her beş kişiden üçü Safranbolu bölgesinden gelmekteydi. Büyük ihtimalle mevki sahibi ve tanınmış kişiler Safranbolu’dan akrabalarını, arkadaşlarını veya müşterilerini İstanbul’a getirmekteydiler. Planhol’a göre Safranbolu’dan İstanbul’a gelen Yunanlıların büyük çoğunluğu denizcilik yapmaktaydılar.

1939′da işletmeye alınan Karabük Demir Çelik Fabrikası ile Karabük ilgi merkezi durumuna gelmiştir ve Safranbolu 1950′lerde Anadolu’da gerçekleşen modern şehirleşmeden fazla etkilenmemiştir. Bu nedenle mimari gelenekleri, özellikle yarı ahşap, üç odalı Pontian Yunan stilinde depreme dayanıklı evleri korunmuştur. UNESCO tarafından 17 Aralık 1994 tarihinde Dünya Miras Listesi’ne alınarak “Dünya Kenti” unvanını almıştır. Dünya Miras Şehirleri Organizasyonu’nun (OWHC) aktif üyesi olan Safranbolu’da 2000 yılında OWHC yönetim kurulu toplantısı düzenlenmiştir.

SafranBolu’da Coğrafya ve İkLim

Batı Karadeniz Bölgesi’nde yer alan Safranbolu, il merkezinden 8 km ve denizden 65 km içerdedir. İlçe, Karabük (merkez, Ovacık ve Eflani), Bartın (Ulus) ve Kastamonu (Araç) illeri ile çevrilidir.

Büyük bölümü ormanlık olan ve yüzölçümü 1.013 km2 olan şehir coğrafi açıdan engebeli bir bölgededir. Şehrin en alçak noktasının rakımı 300 metre iken en yüksek noktası 1.750 metre ile Sarı Çiçek Tepesidir. Şehir merkezinde ise en alçak nokta 400 metre ve en yüksek nokta 600 metre civarında olup ortalama yükselti 500 metredır.

İlçeden geçen önemli akarsulardan Araç Çayı, Soğanlı Çayı ve Ovacuma Deresi’nin yanında su miktarı az olan ve büyük kanyonlar oluşturan çok sayıda küçük derecik bulunmaktadır. Derin ve uzun kanyonların yanında, büyük mağaralar ve dağ yamaçlarında bulunan mağara ağızlarından çıkan büyük çaplı sular bulunmaktadır. Tokatlı (Gümüş), Akçasu ve Bulak dereleri üç ayrı kanyon oluşturarak şehirden geçip Araç Çayı’na karışırlar. Araç Çayı ise Soğanlı Çayı ile birleşir ve Filyos Çayı’ndan Karadeniz’e ulaşır.

Safranbolu’da Uluyayla ve Sarıçiçek olmak üzere iki yayla bulunmaktadır. Şehre 50 kilometre uzaklıkta bulunan, 280 hektar ve 7 kilometre uzunluktaki Uluyayla’nın ortasında bir gölet ve içinde yer altı nehri olan bir mağara vardır. Safranbolu’ya 8 kilometre uzaklıkta olan Sarıçiçek yaylasında ise kamp ve dağcılık yapılmaktadır.[8] Ayrıca şehirde kanyonlar ve mağaralar bulunmaktadır. Uzunluğu 2.725 m olan Bulak (Mencilis) Mağarası’nın iki girişi bulunmaktadır ve 350 metrelik kısmı ışıklandırılmıştır. Yatay gelişmiş ve fosil Hızar Mağarası’nın büyük bir girişi vardır. Ağzıkara Mağarası ise sarkıt ve dikitleri ile dikkat çekmektedir.

Karadeniz ve İç Anadolu iklimleri arasında bulunan Safranbolu’da yazlar sıcak, kışlar soğuk, baharlar ılık ve serin geçer. İlkbahar ve sonbahar oldukça uzundur. Özellikle son yıllarda yaz ayları kurak geçmeye başlamıştır, yağışlar ilkbahar, sonbahar ve kış aylarında olur. Yıllık yağış miktarı ortalama 500 mm, nem oranı ise %60 civarındadır. Yılda ortalama 35 gün kar yağışı olur.

Şehrin Çarşı ve Bağlar kısımları farklı yüksekliklerde olup çevrelerinde ormanlar bulunur. Bu nedenle bölgeler arası sıcaklık farklılıkları vardır. Çarşı kısmı vadilerin yan yamaçlarında bulunur, daha ılık ve rüzgârsız olan bölge kışlık olarak kullanılır ve daha az kar yağışı olur. Yüksek kesimlerde bulunan Bağlar kısmı ise, rüzgârlara açık, yaz aylarında serin, kış aylarında karlıdır, bu nedenle yazlık olarak kullanılır.

SafranBolu’da Nüfus

19. yüzyılın sonlarına doğru şehrin nüfusu yaklaşık 7.500′dü. 1923′de Yunan Ortodoks nüfusun 1923 mübadelesi ile Yunanistan’a göç ettirilmesi sonucunda nüfus 5.000′e düşmüştür ve 1940′lara kadar bu şekilde kalmıştır. 1939′da Karabük Demir Çelik Fabrikası’nın açılması ile birçok zanaatkâr ve çiftçi fabrikada çalışmak için Safranbolu’yu terketmiş ve Karabük’ün nüfusu 100.000′e çıkmıştır. Bununla birlikte, dış göçe rağmen Safranbolu’nun nüfusu 1940′lardan sonra yaklaşık 20.000′e çıkmıştır.

1997 sayımında 44.788 olan nüfus, 2000 sayımına göre 31.697’si merkezde, 15.560′ı ise köylerde olmak üzere 47.257′dir.[1] 1997 yılı Safranbolu Belediyesi nüfusu 32.150′dir ve Ovacuma Belediyesi nüfusu 1879′dur.[12]

İlçenin nüfusu 2000 genel nüfus sayımına göre ‘dir. Bunun ’si ilçe merkezinde, 127706′i ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır.

İlçe bağlısı olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 1 belde, 55 köy ve ilçe merkezinde 20, Ovacuma’da 5 olmak üzere toplam 25 mahalleden oluşmaktadır.

Safranbolu’da Yönetim

19. yüzyılda Osmanlı Devleti’nin idari yapılanmasındaki reformlar sonucunda Safranbolu, Safranbolu kazasının merkezi olmuştur ve Kastamonu iline bağlanmıştır. 19. yüzyılın sonlarına doğru eski zamanlarda kale olan tepeye modern bir hükümet binası yapılmıştır.

Osmanlı zamanında önemli bir kısmı idari olarak Kastamonu’ya bağlı olan Safranbolu Cumhuriyet döneminde Zonguldak’a bağlanmıştır. Daha sonra 1937 yılına kadar Safranbolu’ya bağlı Öğbeli Köyü’nün bir mahallesi olan, Karabük’ün 6 Haziran 1995′de il olması ile Karabük’ün bir ilçesi durumuna gelmiştir.

Safranbolu kaymakamı İzzettin Küçüktür. İlçenin Safranbolu ve Ovacuma olmak üzere iki belediyesi bulunur. 2004 yılı seçimlerinde Safranbolu belediye başkanlığını AKP’den Nihat Cebeci %46.27, ve Ovacuma belediye başkanlığını DSP’den Abdullah Deniz %42.70 oyla almıştır.

İlçe yerleşim açısından üç önemli bölüme ayrılmıştır. Eski şehir olarak adlandırılan kısım, birçoğu koruma altında olan ve bazıları müze olarak kullanılan yarı ahşap üç katlı evlerin olduğu kısımdır. Resmi adı Misakı Milli olan ve halk tarafından Granköy olarak adlandırılan Kıranköy ise, 1923 mübadelesinden önce Yunan Ortodoks halkın yaşadığı bölgedir. Bağlar bölgesi ise varlıklı ailelerin yaz aylarını üzüm bağlarında ve meyve bahçelerinde geçirdiği bölgedir.1923′e kadar bağlarda Türk ve Yunan aileler yakın olarak yaşamaktaydılar, 1923′den sonra eski Safranbolu’da yaşayanlar nüfus devamlı olarak bağlarda yaşamaya başlamıştır.

Safranbolu’da Ekonomi

Osmanlı devrinde İpek yolu üzerinde olması ve üretilen malların İstanbul’da satılması Safranbolu’nun ticarette uzun yıllar etkili olmasına yardımcı olmuştur. Ticaretin yoğun olduğu bu dönemlerde Cinci Hanı ve Hamamı etkin olarak kullanılmaktaydı. Bu devirlerde üreticiler ve esnaflar lonca sistemi ile örgütlenmişlerdi.

Çok kültürlü, çok etnik ve çok dinli bir bölge olan Safranbolu eski zamanlarda önemli yollardan uzak olması nedeniyle Anadolu deri endüstrisinin önemli merkezlerinden biri değildi, fakat bölgesinde dericilik açısından önemli bir yere sahipti. Dericilik tarım ve kerestecilikten sonra üçüncü sırada gelmekteydi.

1940′larda Karabük Demir Çelik Fabrikası’nın kurulması ile Safranbolu, ekonomideki eski gücünü kaybetmeye başlamıştır. İşgücünun fabrikaya yönelmesinden, dericilik gibi üretim sektörleri ve üzümcülük, safran üretimi gibi tarımsal ve hayvansal üretim de etkilenmiştir. 1970′lerden sonra şehrin ekonomisi turizm ile tekrar canlanmaya başlamıştır.

Tarımsal açıdan ormancılık ve tahıl ekimi başta gelir. Hayvancılık ise temel olarak büyükbaş hayvancılık konusunda yapılmaktadır.

2004 yılı kayıtlarına göre; 1855 gelir vergisi mükellefi, 934 adet basit usul ticari kazanç, 218 adet kurumlar vergisi, 3007 vergi mükellefi bulunmaktadır. 2005 yılı itibariyle ilçede tahakkuk eden vergi 17.393.507,75 YTL ve tahsil edilen vergi 13.971.967,41 YTL’dir. Ticaret ve Sanayi Odası’na kayıtlı 365 şahıs firması, 38 anonim şirket, 2 kollektif şirket, 1 komandit şirket, 1 adi şirket, 139 limited şirket, 42 adi ortaklık, 6 tüketim kooperatifi, 23 kalkınma kooperatifi, 85 yapı kooperatifi olmak üzere toplam 702 işletme bulunmaktadır.

SafranBolu’da Eğitim

Safranbolu’da 451 öğrencinin eğitim gördüğü iki tane bağımsız okul öncesi eğitim kurumu vardır. 11′i merkezde, 5′i köylerde olmak üzere 5.229 öğrencinin eğitim gördüğü 16 ilköğretim okulu bulunmaktadır. 1.981 öğrencinin eğitim gördüğü 9 tane ortaöğretim kurumu bulunmaktadır. 2002 yılında kurulan Zonguldak Karaelmas Üniversitesi’ne bağlı Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi’nin yanında bir de Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır. Bu iki öğretim kurumu kentin dinamik yapısını ayakta tutmaktadır. 2005-2006 öğretim yılında Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi’nde 77 ve Safranbolu Meslek Yüksek Okulu’nda 1.839 öğrenci eğitim almıştır.

Şehirde Safranbolu ve Ovacuma halk kütüphaneleri bulunmaktadır. Safranbolu İlçe Halk Kütüphanesi 1981′de yapılmıştır ve 23 Nisan 1982′de açılmıştır. Ayrıca Safranbolu Kütüphanesine bağlı olarak 12 Aralık 2002 tarihinde Ovacuma Belde Halk Kütüphanesi açılmıştır.

SafranBolu’da Kültür

Safranbolu’nun ünlü evleri 18. ve 19. yüzyıl Türk toplumunun geçmişini, kültürünü, ekonomisini, teknolojisini ve yaşama biçimini yansıtan mimarlık bilgisi ile yapılmıştır. Şehirde bulunan yaklaşık 2.000 geleneksel yapıdan 1.008 adeti tescil edilmiş ve yasal koruma altına alınmıştır.

19. yüzyılın sonunda 28 cami, 2 Yunan Ortodoks kilisesi, 13 tekke (Nakşibendiye ve Halvetiye), 2 kütüphane, 2937 öğrencinin eğitim gördüğü 191 okul, 12 medrese, 8 Yunan okulu, 1 telgraf istasyonu, 24 han, 11 hamam, 940 dükkân ve fakirler ve daha çok eski askerler ve akrabaları olan sifilitik hastalar için 1 hastane bulunmaktaydı.

Yaklaşık 3000 yıllık tarihi geçmişinde pek çok uygarlığın yaşadığı şehirde önemli kültürel zenginlikler vardır. Özellikle Osmanlı döneminden kalma han, hamam, cami, çeşme, köprü ve konaklar ziyaretçilerin ilgisini çekmektedir.

UNESCO’nun 17 Aralık 1994′de Dünya Miras Listesi’ne aldığı Safranbolu, Türkiye’de bulunan yaklaşık 50.000 korunması gerekli kültür ve tabiat varlığının 1.125′ini barındırır. Bu nedenle, müze kent durumundadır.

Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu’nun 1975 yılında şehri kentsel sit alanı ilan etmesi akademik çevrelerin ilgisini çekmiş ve bu ilgi zamanla Türkiye dışına da taşmıştır. Turistlerin ilgisi ile 90′ların başından itibaren küçük ve orta ölçekli turistik tesislerin oluşumu başlamıştır ve bu sayede terk edilen konaklar otel ve lokanta gibi yapılara dönüşmüş, anıtsal eserler restore edilmeye başlanmış ve unutulmakta olan el sanatları tekrar canlanmıştır.

Dünya Kültür Mirasına dahil olup sit alanı ilan edilen eski şehir merkezinde 1.008 adet tarihi eser tescil edilmiştir. Bunlar; 1 özel müze, 25 cami, 5 türbe, 8 tarihi çeşme, 5 hamam, 3 han, 1 tarihî saat kulesi, 1 güneş saati ile yüzlerce ev ve konaktır. Bunların dışında höyükler, tarihî köprüler ve kaya mezarları da bulunmaktadır.

Safranbolu’da her yıl Ağustos ayının ikinci haftasında Uluyayla Şenlikleri, Eylül ayında da Altın Safran Belgesel Film Festivali düzenlenmektedir.

Kaynak: http://www.karabukrehberi.com/icerik.php?id=396

16. Yüzyılın başlarındaki kayıtlara göre Yenice’nin yılda 45.000 akçe vergi veren 33 köyü (karye) ve 4.000 civarında nüfusu vardı. 16.Yüzyılın sonlarında nüfusu 7.000’e, ödediği vergi de 85 bin akçeye çıkmıştır. Bu dönemde hayvancılık da büyük gelişme göstermiştir.

17. ve 18. asırlarda hakkında bilgi bulunmayan ilçemiz 19. Yüzyılın başlarında kaza olarak karşımıza çıkıyor.

Bu yıllarda vergiye tabi hane sayısı 40’a nüfusu da 2.800 dolayına gerilemiş bulunuyor. Bu gerilemenin hangi sebebe dayandığı şimdilik meçhuldür..

Cumhuriyet’ten Bu Yana Yenice’nin Tarihi

1912-1922 Döneminde Balkan Savaşları, Birinci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı yaşanmış ve bu savaşlarda en çok şehit veren vilayet Kastamonu olmuştur. Kastamonu vilayeti Bolu sancağı dahilinde bir nahiye olan Yenice’den de çok sayıda kişinin askere alındığı rivayet edilmektedir.

Yenice’den 1000’den fazla asker alındığı ve bunlardan 150-200 tanesinin şehit olduğu hesaplanmaktadır. O dönemde 8.000’in üzerinde olan Yenice’deki 1935 nüfus sayımında kadın nüfusu erkek nüfusundan 1.000 kişi fazla çıkmıştır.

Kültür Bakanlığı’nca yayınlanan “Millî Mücadelede Zonguldak ve Havalisi” isimli kitapta, bölgenin milli kuvvetler safında yer aldığı, Bartın’dan iç kesimlere katırlarla cephane taşındığı, köylerden çeşitli yardımlar toplandığı, bu çerçevede Yenice ve köylerinden çorap ve benzeri giyecek yardımında bulunulduğu anlatılmaktadır. Milli mücadele döneminin ünlü eşkiyaları Eğri Ahmet Çetesi ve Devrekli Muharrem Çetesi’nin Yenice dolaylarında eşkiyalık yaptıkları zikredilmektedir.

1929’da lağvedilen nahiye teşkilatı 1931 yılında yeniden kurulunca, Nahiye Müdürlüğü bugünkü Yenice Camii’nin karşısına gelen bir binada faaliyete başlamıştır. Yenice’de Nahiye Müdürlüğü görevinde bulunanlardan, özellikle 1940’lı yıllarda görev yapan ve halk arasında “Deli Müdür” lakabıyla anılan müdürün uygulamaları, yaşlılarca günümüzde bile anlatılmaktadır. 1930’lu yıllarda Zonguldak- Ankara demiryolunun inşaatı sırasında, bugün Yenice’yi Gökçebey’e bağlayan karayolu, servis yolu olarak açılmıştır. Daha önceleri Yenice’yi Tefen’e ve diğer yerleşim yerlerine bağlayan patika yol, şimdiki Yenice-Gökçebey arasındaki demiryolunun bulunduğu hatta idi.Doğuda da Elmaçayırı, Arslandibi. Darıyazısı ve Sorgun yoluyla halk ağzındaki değimi Örenşer olan Viranşehir’e (bugünkü Eskipazar) ulaşılıyordu. Tarih içinde Yenice’nin Pazar ihtiyacını, Viranşehir’de kurulan pazardan karşıladığı varsayılmaktadır.

Bu yol, bugün Elmaçayırı ile Kelemen arasında yıkıntısı bulunan köprüden geçerek, Yortan, Cihanbey, Künye, Hasankadı yoluyla Bartın ve Amasra’ya ulaşmaktadır.

Ayrıca, halk arasında Pazartesi gününün adının “Bolpazarı” olarak anılması, vaktiyle Yenice’nin Bolu’da kurulan Pazar ile de irtibat halinde olduğundan kaynaklandığı ve bu pazara Salavattepe’den aşılarak Mengen’e varılması yoluyla ulaşıldığı rivayet edilmektedir.

1930’lu yıllarda Devrek Orman İşletmesi’ ne bağlı bir şeflik olan Yenice bölgesi, 1942 yılında Orman İşletme Müdürlüğü haline getirilmiştir. Yenice ile Doksan Deposu arasında dekavil yolu döşenerek orman envali nakliyatı kolaylaştırılmıştır.

Dekavil yolu 1960′’ı yıllara kadar Doksan Deposu ile Uzunkum arasında ulaşımı sağlamıştır.1953 Yılında Karabük’ün Zonguldak vilayetine bağlı ilçe oluşuyla Yenice Karabük’e bağlanmış, 1987 yılında da 123 yıl aradan sonra ilçe olmuştur.

Son olarak 1995 yılında Karabük’ün vilayet olması neticesinde Yenice bu tarihten itibaren Karabük’ün ilçeleri arasında yerini almıştır.

Yenice Coğrafi Konum

Toplam 1150 km2′lik bir alana sahip olan Yenice yüzölçümünün önemli bir bölümü verimli ormanlarla kaplıdır. Arazi yapısı Batı Karadeniz Bölgesi’nin karakteristik özelliklerini taşır. Düz ve ova niteliğine haiz arazisi yok denecek kadar azdır. Meyilli ve engebeli arazi yapısı tarıma elverişli değildir.

Yenice Irmağı, ilçe merkezinden geçerek ilçenin topraklarını iki eşit parçaya böler. İlçe sınırları içinde doğup da Yenice Irmağı’na dökülen akarsu ve dereler yöre köylerini ve orman bölgelerini Yenice’ye bağlayan doğal yollardır. Yenice Irmağı vadisinin yüksek tepelerinden başlayarak verimli ormanlık sahalar komşu il ve ilçelerin içine kadar uzanır.

Yenice’nin deniz seviyesinden yüksekliği 112 metredir. Yükseklik, ilçenin hakim noktası Keçikıran Tepesi’nde 1400 metreyi aşar

Yenice’de tipik Karadeniz iklimi hüküm sürer. Yaz mevsimi ılık ve zaman zaman sağanak yağışlı geçer. Yenice denize göre iç kesimlerde kaldığı için kışlar biraz sert, kar yağışlı geçer. Yıllık karlı günler, ortalama 25 gündür. En fazla yağış ilkbaharda görülür. Yıllık ortalama sıcaklık 13 derecedir. Yaz mevsimi ortalama sıcaklığı ise 30 derece, kış mevsimi ortalama sıcaklığı ise 1 derecedir. Ölçülen en yüksek sıcaklık Ağustos ayında 44 derece, en düşük sıcaklık ise Ocak ayında -11 derece olarak ölçülmüştür. Yıllık yağış miktarı ortalama 1.100 mm. dolaylarındadır. Yağışlı günlerde yüksek kesimlere sis çöker ve ormanlar değişik bir görüntü alır. Bundan dolayı bazıları Yenice ormanlarını ”Sis Ormanları” olarak adlandırır.

Yenice Kültür-Sanat
Zümrüt Yenice Göktepe Şenlikleri

İlçenin adının duyurulması için Kültür Bakanlığı ve Yenice Kaymakamlıgı’nın destekleriyle,Yenice Belediyesi tarafından organize edilen Zümrüt Yenice Göktepe Şenlikleri 1991 yılından buyana kutlanmaktadır.

Yenice’nin tanıtımı için ayn bir önem arzeden Şenliklerin ismi İlçede halkın katılımıyla yarışma ile belirlenmiştir.

Zümrüt Yenice Göktepe Şenliklerinin onbirincisi 03-04 Ağustos 2002 tarihlerinde kutlanmıştır.

Kutlamaların 1′nci günü şehir merkezinde, 2nci günü de ilçe merkezine 9 km mesafede bulunan Göktepe Yaylasında gerçekleştirilmektedir.

Şehir merkezi kutlamalarının en can alıcı noktası “Halk Konseri” etkinliğidir..Bu yıl Pınar DİLŞEKER Halk Konserine sanatçı olarak katılmıştır.

Şenliklerin Göktepe Yaylası bölümünde 5-6 bin Yenice’li bir araya gelmektedir.Mesire yerinde gün boyunca piknik yapılmaktadır.Bunun yanı sıra Kutlama Komitesi’nce hazırlanan program halkın beğenisine sunulmaktadır.

Halk koşusu, futbol turnuvası, .halat çekme yarışı, çuval yarışı,amatör ses yarışması, Göktepe Şenliklerinin etkinlikleri arasında yer almaktadır.Şenliklerin maddi finansını Kültür Bakanlığından gelen yardım ve Yenice Belediyesinin uğraşı ile sağlanmaktadır.

Şenliklerin yayla bölümü diye bilinen, Göktepe Yaylası (Göktepe Tabiat Farkı), Yenice’nin en güzide ve halk tarafından özellikle yaz ayları boyunca dinlenmek ve piknik yapmak üzere tercih edilen orman içi sayfiye yeridir.

Yortanpazarı Beldesi Kültür Şenlikleri

Yortanpazarı Beldemiz, Yenice’ye 17 km mesafede 5000 dolayında nüfusu olan 1995 yılında Belde statüsüne kavuşan şirin bir yerleşim yeridir. Yortanpazarı Beldemizin 6 mahallesi bulunmaktadır. Halkın büyük bir bölümü SSK emeklisidir. Yortanpazarı Beldesi’nin gençleri çalışmak için. yılın belirli aylarında Belde dışına gitmektedirler.

Yortanpazarı Beldesinde Ekim 2000′den itibaren her yıl, “YORTANPAZARI KÜLTÜR ŞENLİKLERİ” organize edilmektedir. Şenliklerin 7-8 Temmuz 2002 tarihlerinde 3.’sü kutlanmıştır Yortanpazarı Beldesi’nin Türkiye’ye tanıtımı için organize edilen şenliklerde; yöresel yiyeceklerin tanıtımı., hayvancılığı teşvik amaçlı etkinlikler, yarışmalar tertiplenmektedir. Bu yıl ilk defa Safranbolu Ofroad ekibi’nin gösterileri de Şenliklerde yer almıştır.

Yenice Yöresel YemekLeri

YEMEK ÇEŞİTLERİ

Karalahana (Karamancar)
Malzemesi: Karalahana, mısır yarması, kurufasulye, pırasa, kabak, yağ ve tuz.Yapılışı: Karalahanalar temizlenerek doğranır. Bir tencerede sıcak su hazırlanır. Sonra ocaktan alınarak temiz bir kapta, süzülerek toplanır. İçine el değirmeninde öğütülmüş mısır yarması (göçe), bir miktar haşlanmış kuru fasulye, pırasa ve kabak ilave edilir. Ve ayrı bir tencerede yeteri kadar su ve yağ ilave edilerek ocağa sürülür. Kıvamına gelinceye kadar pişirildikten sonra servis yapılır.

Malay
Malzemesi: Mısır unu, tereyağ, tuz
Yapılışı: Evvela ocakta bir tencerede su kaynatılır. Mısır unu azar azar suya ilave edilir ve bir kepçe ile devamlı karıştırılır. Un, koyu hale gelinceye kadar bu isleme devam edilir. Koyulaşmış mısır unu, kepçeyle alınır ve kepçeden bir kaşıkla kesilerek geniş bir kaba döşenir. Üzerine eritilmiş tereyağı sürülerek servis yapılır.

Şaptak
Malzemesi: Ovaz, mısır unu, şeker
Yapılışı: Ovaz meyvesi, güneşte köhnetilir. Mısır unuyla beraber değirmende öğütülerek bir kapta beklemeye alınır, üzerine seker dökülerek servis yapılır. İshale iyi geldiği söylenir.

Mısır Çorbası
Malzeme: Öğütülmüş mısır, kuru fasulye, yağ, tuz.
Yapılışı: Mısır ve kuru fasulye akşamdan ılık suya konarak sabaha kadar bekletilir. Bu şekilde yumuşatılan göçe ve fasulye bir tencereye konularak içine yağ, tuz ve su ilave edilerek ocağa sürülür. Kıvamına gelinceye kadar pişirilerek servis yapılır.

Ceviz Helvası
Malzeme: 25 kg. toz şeker, 10 kg. ceviz içi, limontuzu, 30 yumurta beyazı Yapılışı: Sadece Yenice’de yapılan yöreye has bir helvadır. Bayramlarda yapılarak satışa sunulur. Şeker, bir kazana dökülür. İçine az miktarda su katılarak takriben 50 dakika kaynatılır. Bu kaynama esnasında içine eritilmiş limontuzu ilave edilir. Bundan sonra, kazan ocaktan alınıp 40-50 dakika soğumaya bırakılır. Bu arada yumurta akları, ayrı bir kapta piren dallarından yapılmış süpürge tarzındaki bir aletle çırpılarak helva kazanındaki malzemeye ilave edilir. Helva kazanı içindeki malzemeyle beraber tekrar ocağa sürülür ve çok hafif bir ateşte kepçe ile karıştırılmaya devam edilir. Bu süre takriben bir saat kadardır. Malzeme kıvamına geldikten sonra kazan ocaktan alınarak, hazırlanan ceviz içleri ilave edilir ve 3-5 dakika karıştırılır. Daha sonra temiz bir çarşafa un serilerek kazandaki malzeme bunun üzerine boşaltılır. Burada 30 dakika soğumaya alındıktan sonra katı hale gelen helvalar sandıklara konarak satışa hazır hale getirilir.

HAMUR İŞLERİ

Yufka: Mayasız hamur, küçük pazılar halinde ayrılır. Oklava ile açılarak inceltilir ve saçta pişirilir.

Bazlama (Pat pat): Mayalı hamur, pazılara ayrılır, Ekmek tahtası üzerinde 20-25 cm. çapında ve l .5-2 cm. kalınlığında hazırlanır ve saç üzerinde çevrilerek pişirilir.

Katlaç: Mısır hamurundan yapılır. Aynı bazlama yapılışında olduğu gibi; ancak daha ince hazırlanarak saçta pişirilir. Genellikle ayran katığı olarak yenir.

Lokma: Mayalanmış cıvık hamur elle ceviz şeklinde hazırlanarak ocakta bir tencerede kızdırılmış yağın içine bırakılarak kızartılması sağlanır. Kevgirle alınarak servis yapılır. Düğün ve bayram yemeklerinin özel bir çeşididir.

Muska (Hamaliğbağı): Yufkalar içine ceviz içi ve şeker konularak muska şekline getirilir. Dışına yumurta sürülerek yağda kızartılır ve soğuduktan sonra servis yapılır. Bayram ve düğün yemeklerindendir.

Kaynak: http://www.karabukrehberi.com/icerik.php?id=398

Heykel çalışmalarının haLen devam ettiği ve 1 ay içinde tamamlanacağı söylendi. Heykel çalışması tamamen doğaçLama çaLışııldığından iLk başta antik eser görüntüsü uyandırırken haLkımız tarafından büyük beğeni topluyor…

Kaynak: http://www.karabukrehberi.com/icerik.php?id=395

Merkeze bağlı Bulak Köyünde yuva bahçesinde gerçekleştirilen sünnet şölenine Vali Can Direkçi, milletvekili Mehmet Ceylan, Emniyet Müdürü Zekeriya Kahraman, daire müdürleri, dernek yöneticileri, gönüllü anneler ve yuva çalışanları katıldı.

Vali Can Direkçi, yurtta kalan çocukların her türlü ihtiyaçlarını karşıladıklarını belirterek, “Biz çocuklarımızın her türlü beklentilerini, ihtiyaçlarını kamu kurumları olarak gidermeye çalışıyoruz. Ama asıl olan toplumun tamamının onlara sahip çıkması, onları sevmesi, onları sorması, onlarla birlikte olması. Sizlerde burada bulunan ve bulunmayan tüm Karabüklüler bu sorumluluğu en iyi şekilde yerine getiriyorsunuz. Sizlere bir kez daha teşekkür ediyorum. Onların daha nice mürvetlerini inşallah hep birlikte göreceğiz. Okuyacaklar, askere gidecekler, evlenecekler, işadamı olacaklar, büyük kamu görevlileri olacaklar. Onlarla gurur duymaya devam edeceğiz. Onları seviyoruz. Onların bundan sonraki tüm sevinçli, üzüntülü anlarında da onlarla birlikte olacağımızı bir kez daha belirtmek istiyorum. Hepinize teşekkür ediyorum” dedi.

Vali Can Direkçi sünnet olan çocuklara altın ve çeşitli hediyeler verdi. Daha sonra sünnet olan çocuklar ve şölene katılanlar müzik eşliğinde eğlendiler.

Kaynak : http://www.karabukrehberi.com/icerik.php?id=401

Karabük Belediye Başkanı Hüseyin Erer, 70 gün sürecek çalışmalar sonunda İstasyon meydanının eski ekonomik canlılığa yeniden kavuşacağını kaydetti.

İncedere Caddesinde 3 katlı bir binanın bodrum katında dün akşam nedeni tespit edilemeyen bir patlama oldu. Binada büyük hasar oluştu. Olayda Hacer Çanakçı, Alpaslan Cinkavuk, Kemal Eliiyioğlu ve Ramazan Örenli yaralandı. Örenli, olay yerinde ayakta tedavi edilirken diğer üçü Karabük Devlet Hastanesi’ne kaldırılarak tedavi altına alındı.
(more…)

Alınan bilgilere göre, bir ihbarı değerlendiren jandarma ekipleri, orman emvali istifleme ve bazı kesim işleriyle ilgili ihaleleri kazandığı bildirilen Şamlar Köyü Tarımsal Kalkınma Kooperatifi yetkilileri ile muhtar, bir orman muhafaza memuru ve bir orman deposu memurunu takibe aldı.
(more…)

Alınan bilgiye göre, Recep Aydın (51) yönetimindeki 34 YN 0608 plakalı otomobil, Kemikli rampalarında, karşı yönden gelen Abdurrahman H. idaresindeki 37 PK 979 plakalı kamyonla çarpıştı.

Kazada, otomobil sürücüsü Recep Aydın ile Ayşe Aydın (75) yaşamını yitirdi. Yaralanan Hatice Aydın, Karabük Devlet Hastanesine kaldırıldı.

Kamyon sürücüsü, gözaltına alındı.